والدین سوسول پرور!
تلاش آره، اضطراب نه!
درسته که تربیت فرزند خیلی مهمه و یه وظیفه ی سنگین و تأثیر گذار روی خودمون و جامعه اطرافمون هست؛ ولی باید خیلی مراقب باشیم که درگیر کمال گرایی در این زمینه نشیم.
اول: تلاشمون رو بکنیم البته بدون وسواس
کمال گرایی یعنی چی؟ کمال گرایی به زبون ساده یعنی این که آدم فکر کنه همه ی کارها باید به بهترین شکل و بالاترین کیفیت انجام بشه. به عبارت دیگه کار خوب از نظر کمال گراها یعنی کاری که نقص و اشتباهی نداشته باشه.
بنابراین کمال گرایی در تربیت فرزند یعنی:
بچه ی من باید خیلی بادب باشه!
کارهای زشت نکنه!
آبروریزی نکنه!
پسر یا دختر مهربون و خوش برخوردی باشه!
به پدر و مادر و بزرگتر ها احترام بذاره!
تمیز و مرتب باشه و جایی رو کثیف نکنه!
واما می رسیم به جمله ی معروف کمال گراها که خیلی هامون باافتخار میگیم ومیشنویم! اون جمله ی معروف اینه
من یا کاری رو انجام نمی دم یا اگر کاری رو انجام بدم با بهترین شکل و بدون اشکال انجام میدم
البته اینکه آدم سعی کنه بهترین خودش باشه و کار رو با تمام توانش انجام بده بسیار خوبه و نشانه ی مسئولیت پذیریه. ولی اینکه فکر کنیم کار ما باید بدون اشتباه و نقص باشه، دقیقا یعنی کمال گرایی! و این کمال گرایی در بسیاری از موارد به خاطر اضطرابی که در فرد کمال گرا ایجاد می کنه، باعث میشه که یا کار رو انجام ندیم یا از انجام دادنش لذت نبریم یا بهتر بگم با سختی زیاد و زجر انجامش بدیم.
دوم: کمال گرایی وفرزند آوری– نگاه افراطی
این طرز فکر کمال گرایانه در تربیت فرزند، دربرخی از زوجین، به ویژه زوج های جوان به فرزندآوری هم سرایت می کنه. ما بسیاری از زوجین رو می شناسیم که علی رغم گذشت چند سال از ادواجشون هنوز تمایل به فرزندآوری ندارن. بعد که ازشون علتش رو جویا می شیم، جوابهایی از این دست به ما میدن:
– ما هنوز برای تربیت فرزند آماده نیستیم!
– بچه دارشدن مسئولیت بزرگی داره!
– ما هنوز خیلی آموزش باید ببینیم!
…و
به نظر من این از مصادیق کمال گراییه! چون من خودم به عنوان پدر دوتا فرزند بعد از خوندن کتابهای نسبتا متعدد در زمینه ی تربیت فرزند، بر این باورم که هرچقدر هم که روش های تربیتی رو بخونی، تا زمانی که فرزند دار نشی در حد تئوری ای بیش نیست و وقتی اونا رو برای رسد مادی و معنوی فرزندت به کار می گیری، تازه متوجه میشی که چقدر از این فرمولهایی که یادگرفتی اصلا رو بچه ی تو جواب نمی ده. بالاخره فرزند ما که ماشین نیست که از روی کاتالوگش بخوایم مراحل رشدش رو پیش ببریم. البته این جنبه ی افراطی قضیه است. در ادامه به جنبه ی تفریطی در تربیت فرزند هم یه کوچولو خواهیم پرداخت…
سوم: کمال گرایی وفرزند آوری– نگاه تفریطی
بچه است دیگه، بزرگ میشه! مگه ما چطوری بزرگ شدیم؟
یه رویکرد خطرناک دیگه بین والدین وجود داره که کلا ایده شون، فاز بی خیالیه! یعنی میگن ولمون کن بابا! بچه همینقدر که گرسنه و تشنه نباشه و لباس و پوشاک و نیازهای ضروری مادی تأمین بشه، ما وظیفه ی پدر و مادریمون رو انجام دادیم. مثل اون دسته از پدرا که میگن: من از صبح تا شب دارن جون می کنم و خرجی این بچه ها رو میدم، اما نمی دونم چرا اونا این محبت من رو درک نمی کنن و بهم احترام نمی ذارن و اخلاقشون درست و نیست و… در کمال تأسف باید بگم به نظرم تعداد این دست از والدین کم نیست.
امیدوارم بتونیم با آموزشهامون والدین هر دوسته ی افراطی و تفریطی در تربیت فرزند رو به مسیر رشد فرزندانمون و اعتدال در تربیت اونها نزدیک کنیم…
چهارم: ابراز محبت بدون تشریفات
پدرای جوون ویژه تر بخونن!
یه تجربه ای که جدیدا بهش رسیدم اینه که ما والدین خیلی وقتا همش به دنبال یه کار ویژه و به قول ما یزدیا (علاوه تر) هستیم تا بتونیم بچه هامون رو باهاش خوشحال کنیم !ولی چیزی که بچه ها بیشترازهمه بهش نیاز دارن توجه دائمیه
و یکی از بهترین وسیله های توجه به بچه ها، به آغوش کشیدن اونها باچهره ی مهربون و خندونه.
بله هممون شنیدیم و خیلی فرمول دم دستی هست؛
ولی جالبه وقتی زندگیهامون رو نگاه میکنیم، علی الخصوص ما پدرهای نسل جدید، درآغوش کشیدن رو کمتر بلدیم و به بهانه های مختلف از زیرش در میریم…
راستی یادمون نره، پسرامون هم آغوشمون رو دوست دارن، نه فقط دخترا
بچه هامون رو چند بار در روز بابهانه و بی بهانه بغل کنیم و ببوسیم و بگیم که عاشقشونیم، تا از دیدن تاثیر فوق العاده اش روی بهتر شدن روابط و حال زندگیمون شگفت زده بشین
…. والا دیدم که میگم
سپاس از اینکه با ارزش ترین سرمایه ی زندگی تون یعنی زمانتون رو به یادگیری و بهتر شدن زندگی تون اختصا دادید امیدوارم این مقاله بهتون کمک کنه و منتظر نظرات ارزشمندتون هستیم.
مطمئن باشید نظرات شما برای ما خیلی مهمه…
باسپاس از توجهتون
سیدحمزه حسینی مطلق-مدرس مهارت های ارتباطی و مؤسس رشد پلاسما
دیدگاهتان را بنویسید